Ανάβαση στο Τρίκορφο

Αύγουστος 1983.

Μια παράτολμη και "ιστορική"  απόφαση πάρθηκε εκείνο το καλοκαίρι από τρεις νέους και αρχάριους ορειβάτες:  Να κατακτήσουμε το Τρίκορφο! 

Η φωτογραφία της κορυφής είναι της Κατερίνας Μοσχοβούδη

Την κορυφή που δεσπόζει ανάμεσα και βόρεια από τα χωριά Ποδοχώρι και Πλατανότοπο. Και για να είμαστε πιο ακριβείς ανάμεσα στο εγκατελειμμένο χωριό Τρίτα ή Τσιφλίκι και τον Πλατανότοπο.

Το εγχείρημα με τα μέσα της εποχής σκέτη τρέλα. Δεν υπάρχει μονοπάτι, δεν υπάρχουν χάρτες, δεν υπάρχει εξοπλισμός, δεν υπάρχει εμπειρία. Το μόνο εφόδιο που έχουμε η τόλμη της ηλικίας.

Φτιάξαμε αυτοσχέδια σακίδια με ναύλον τσουβάλια, που τότε χρησιμοποιούσαμε για την μεταφορά  σιταριού,  πήραμε τα απαραίτητα εφόδια, τις φωτογραφικές  μηχανές μας και ξεκινήσαμε.

Για να δώσουμε κύρος και αίγλη στην προσπάθειά μας φτιάξαμε και σημαία, κατά τα πρότυπα των ορειβατικών αποστολών, την οποία θα καρφώναμε στην κορυφή, εάν και εφόσον την κατακτούσαμε!

Ονομάσαμε την ομάδα Ορειβατικό Σύλλογο Ποδοχωρίου "Το Τρίκορφο" και το αποτυπώσαμε χειρόγραφα σε ένα πανί, όπου στην μέση γράψαμε τις λέξεις "ΤΟ ΤΡΙΚΟΡΦΟ" και σε κύκλο τις λέξεις ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΔΟΧΩΡΙΟΥ. 

Η αποστολή μας ξεκίνησε στις τρεις το μεσημέρι, έτσι χωρίς πρόγραμμα και χωρίς σκοπό. Ο μόνος στόχος που βάλαμε και βλέπαμε καθ΄όλη την διάρκεια της διαδρομής ήταν οι κορυφές στο Τρίκορφο. Κάναμε μια στάση στην Κοινότητα για φωτογραφίες και συνεχίσαμε περνώντας από το Άη-Θανάση με κατεύθυνση το Τσιφλίκι. Μετά συνεχίσαμε ρέμα-ρέμα και στις έξι το απόγευμα, αφού φτάσαμε περίπου κάτω από την κορυφή αρχίσαμε την ανάβαση. Μετά από  δύο ώρες κάθετη ανάβαση σε πυκνή θαμνώδη πλαγιά, βρεθήκαμε σε ένα ξέφωτο και αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε. 

Δεν είχαμε ανέβει και πολύ υψομετρικά, αλλά δεν μπορούσαμε να ρισκάρουμε και να προχωρήσουμε  άλλο, γιατί άρχισε να σκοτεινιάζει. Ανάψαμε φωτιά, ψήσαμε και μετά κοιμηθήκαμε κάτω από το φως των αστεριών.

Το επόμενο πρωί στις εννέα, ξεκούραστοι πια, συνεχίσαμε την ανάβαση, κάνοντας σε πολλά σημεία αναρρίχηση και    σκαρφαλώνοντας κρατώντας με τα χέρια σε κλαδιά και θάμνους.

Μετά από δύο ώρες πλησιάσαμε  κάτω από την κορυφή, αλλά σε σημείο που δεν γινόταν να συνεχίσουμε προς τα πάνω. Έτσι αναγκαστήκαμε να τραβερσάρουμε οριζόντια δεξιά περνώντας από μια επικίνδυνη σάρα (απότομη ανηφόρα ή πλαγιά με χαλίκια ή πέτρες).

Μετά και από αυτό το εμπόδιο βρεθήκαμε στην νότια και βατή  βραχώδη πλευρά της κορυφής και η ανάβαση θα ήταν πια εύκολη. Σε μισή ώρα η σημαία μας θα κυμάτιζε στην κορυφή και θα μας γέμιζε περηφάνια. 

Για την ιστορία οι τρεις ορειβάτες ήμασταν οι: Κώστας Τασιούδης του Θωμά, Χρήστος Πασχάλογλου του Περικλή και  Μαργαρίτης Σαμαράς του Μανώλη.

Η διαδρομή της ανάβασης

Υ.Γ. Δεν υπάρχει καμία ανάμνηση  για το πως και από το που κατεβήκαμε και επιστρέψαμε στο χωριό.

Ο δρόμος του νερού - Α' μέρος

Ακριβώς πριν ένα χρόνο, σε μια ανάβαση μας εκατό μέτρα ψηλότερα από το παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία και σε υψόμετρο 470 μέτρων, ανακαλύφθηκε υπόγειο κιούγκι (πήλινος σωλήνας)  αγωγού ύδρευσης.

                                 

     

Στο εύρημα αυτό, που φαίνεται στην παρακάτω εικόνα είχαμε   αναφερθεί σε ανάρτηση μας στις 13 Απριλίου  2019, την  οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Σήμερα 16 Απριλίου 2020 καταφέραμε  να  εξερευνήσουμε και να καταγράψουμε ένα τμήμα της διαδρομής του αγωγού, από το σημείο που βρέθηκε ο πήλινος σωλήνας και  με κατεύθυνση προς την αρχή του αγωγού, την πηγή από όπου εφοδιαζόταν με νερό.

Το εγχείρημα δύσκολο. Τα μόνα στοιχεία που υπήρχαν ήταν τα εξής: Η κατεύθυνση του αγωγού, η οποία ήταν προφανώς βόρεια, στην βορειανατολική πλευρά του λόφου του προφήτη Ηλία. Ένα αδιόρατο μονοπάτι-κατσικόδρομος που είχε πολλές διακλαδώσεις. Και τέλος κάποια θραύσματα του αγωγού σε ορισμένα πετρώδη σημεία του εδάφους.

Οι δυσκολίες περισσότερες. Το μονοπάτι σε πολλά  σημεία  αδιαπέραστο λόγω της πυκνής βλάστησης και τον θάμνων. Για την διάβαση του απαιτήθηκαν πολλές παρακάμψεις, κόψιμο κλαδιών και σε αρκετά σημεία η  κίνηση γινόταν σχεδόν έρποντας. Όπου το έδαφος ήταν πετρώδες και ο αγωγός τοποθετημένος σχεδόν επιφανειακά, μπορούσε  κανείς  να δει τμήματα του αγωγού ή και θραύσματα.

Όπου όμως το έδαφος ήταν χωμάτινο, ο αγωγός βρισκόταν σε μεγαλύτερο βάθος και δεν ήταν εύκολο να ακολουθηθεί η κατεύθυνση του. Για να μην χαθεί η κατεύθυνση  του αγωγού κάποιες φορές λειτούργησε η διαίσθηση και κάποιες φορές ακολουθήθηκαν οριζόντια  μονοπάτια, όταν αυτά  ήταν περισσότερα του ενός. Σε άλλα σημεία η πορεία γινόταν με την εις άτοπον απαγωγή. Επίσης ο αγωγός όπως αποδείχθηκε δεν ήταν σε ευθεία γραμμή. Σε αρκετά σημεία πήγαινε ζικ-ζακ ανάμεσα στα βράχια και αλλού ανεβοκατέβαινε ακολουθώντας το ανάγλυφο του εδάφους, γιατί εκεί είχε βρεθεί το κατάλληλο σημείο για την κατασκευή του. Αυτό άλλωστε δεν ήταν πρόβλημα, αφού η ροή του νερού γινόταν με την υψομετρική πίεση.

Ευτυχώς ανά  διαστήματα φαινόταν τμήματα του αγωγού, γεγονός που επιβεβαίωνε την σωστή κατεύθυνση που ακολουθούσαμε. 

Μόνο στα τελευταία 400 μέτρα δεν βρέθηκε καθόλου τμήμα  ή θραύσμα του αγωγού, γιατί το έδαφος ήταν με χώμα και η περιοχή καλυμμένη με φτέρες, βατομουριές και πλατάνια. Όμως στο τέλος, στο σημείο της πηγής στην περιοχή Σούκσου ( Soguk Su  στα τούρκικα σημαίνει Κρύο Νερό, προφέρεται  Σοούκ Σου  και με το πέρασμα των χρόνων έφτασε να λέγεται Σούκσου) ή Φρεάτια όπως  είναι σήμερα γνωστή, αποζημιωθήκαμε γιατί βρέθηκε κομμένο  το τελευταίο τμήμα του αγωγού, το οποίο λόγω των πολλών βροχών το τελευταίο διάστημα έτρεχε και νερό.

Ας δούμε κάποιες τεχνικές κατασκευαστικές λεπτομέρειές  του αγωγού. 

Το κάθε κιούγκι έχει μήκος 30 εκατοστά. Τα 3 εκατοστά είναι για να   κουμπώνει το ένα με το άλλο,  με  το καθαρό  μήκος του να είναι 27 εκατοστά. Η διάμετρος του είναι 15 εκατοστά. Η  απόσταση που διανύθηκε από την  πράσινη  κουκκίδα στον χάρτη μέχρι την πηγή (κόκκινη κουκκίδα) είναι περίπου 1700 μέτρα. Η υψομετρική διαφορά είναι στα 50 μέτρα. 

Με μια απλή διαίρεση της απόστασης δια του μήκους σωλήνα (1700 : 0,27) προκύπτει ότι για να κατασκευαστεί μόνο αυτό το τμήμα του αγωγού απαιτήθηκαν περίπου 6,300 κομμάτια  κιούγκια! 

Εδώ πρέπει  να σημειωθεί ότι ο αγωγός από το πράσινη κουκκίδα και μετά, τραβερσάρει στην πλαγιά και παίρνει κατεύθυνση προς τα δυτικά.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα ποιος κατασκεύασε τον αγωγό, πότε και για ποιόν λόγο.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι για να χτιστεί αυτός ο αγωγός απαιτήθηκε "κρατική δομή" και "στρατός" εργαζομένων και υποζυγίων. 

Κατ' αρχάς, ένα  τόσο μεγάλο έργο απαιτούσε την μελέτη της γεωλογίας της περιοχής, γνώση μαθηματικών και γνώσεις υδραυλικής. Στο έργο θα έπρεπε να εργαστούν υλοτόμοι, σκαπανείς, εργάτες για τοποθέτηση των σωλήνων, επιμελητεία και μεταφορείς. Επίσης πολλά ζώα για την μεταφορά τόσο μεγάλου αριθμού σωλήνων, σε τέτοιο υψόμετρο και σε βραχώδες έδαφος.

Ήταν αναγκαία  επίσης μια  βιοτεχνία κατασκευής για τα πήλινα κιούγκια ή η εισαγωγή τους από άλλη περιοχή.

Οι προφορικές μαρτυρίες κατοίκων για το που κατευθυνόταν το νερό ποικίλουν. Οι περισσότερες  κάνουν λόγω για την ύδρευση του χωριού Dedebali ή Γαληψώς. Κάποιοι αναφέρουν την Αμφίπολη, ενώ άλλοι μιλούν για το Μοναστήρι, τον Βυζαντινό Οβηλό - μετόχι της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους.  (http://lymperakis-theodoros.blogspot.com/2014/12/blog-post_31.html)

Όπως φαίνεται από το μέγεθος της κατασκευής, πρέπει να αποκλειστεί  η εκδοχή ότι ο αγωγός έγινε για να υδροδοτήσει το Μοναστήρι. Το Μοναστήρι δεν  είχε ούτε την οικονομική δυνατότητα, ούτε τα μέσα, ούτε το ανθρώπινο δυναμικό για να κατασκευάσει ένα τόσο μεγάλο έργο. Αλλά και η υδροδότηση της Αμφίπολης φαντάζει απίθανη, λόγω της μεγάλης απόστασης, αλλά και των υλικών κατασκευής που φαίνονται να είναι μεταγενέστερα.  

Εδώ θα πρέπει να λάβουμε υπόψη και τμήματα από αδιάλυτο  ίζημα (πέτρα) που βρέθηκαν μέσα στον αγωγό.

Όπως  φαίνεται  και  στις  φωτογραφίες  το  πάχος   τους  σε κάποιες  περιπτώσεις αγγίζει τα  6 εκατοστά  και χρειάστηκαν αιώνες για να δημιουργηθεί. Το πιο πιθανό είναι ο αγωγός να υδροδοτούσε την Γαληψώ και να πρόκειται για έργο των  Οθωμανών.

Αλλά αυτό είναι μια υπόθεση, που μένει να αποδειχτεί και να τεκμηριωθεί με μαρτυρίες και ευρήματα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο αγωγός δεν υδροδοτούσε το Ποδοχώρι.

Μαργαρίτης Σαμαράς

Ορειβατική & Πεζοπορική Λέσχη Ποδοχωρίου

Η αγάπη μας για την φύση, την άθληση και την ιστορία του χωριού μας και της γύρω περιοχής, μας ώθησε στην δημιουργία της Ορειβατικής & Πεζοπορικής Λέσχης Ποδοχωρίου.

Σκοπός μας, εκτός από την ανάδειξη και την καταγραφή ορειβατικών και πεζοπορικών διαδρομών, είναι η προσέλκυση νέων μελών,   ώστε να έρθουν σε επαφή με την φύση και  να γνωρίσουν μνημεία της φύσης και της ιστορίας της περιοχής.

Η Λέσχη λειτουργεί σε εθελοντική βάση, χωρίς υποχρεώσεις, και είναι ελεύθερη για όσους  επιθυμούν να συμμετάσχουν στις δραστηριότητες μας. 

Μπορεί όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μας για ελεύθερες ή οργανωμένες, ομαδικές ή ατομικές, αναβάσεις ή πεζοπορίες.

Οι περισσότερες διαδρομές έχουν ως αφετηρία το χωριό μας, ενώ άλλες θα γίνονται στην Μεσορόπη, τον Πλατανότοπο, την Φτέρη Ακροποτάμου, τα Λουτρά Ελευθερών, την Παλαιά Κάριανη και τα Λακκοβίκια.

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μας βρει και να παρακολουθεί τις δραστηριότητες μας, στην σελίδα μας στο Facebook  πατώντας   εδώ.

Ορειβατικές ή πεζοπορικές διαδρομές με αφετηρία το χωριό μας:

1. Διάσχιση ρέματος προς βόρεια(Λάκκος).
2. Ποδοχώρι - Πλατανιάκος
3. Ποδοχώρι -Πλατανιάκος - Ντεβέμπονι ή Σουλούντερε
4. Ποδοχώρι - Κανόνι (Βουλγάρικο Όρυγμα)
5. Ποδοχώρι - Ντεβέμπονι (απο βουλγάρικο καρόδρομο)
6. Ποδοχώρι - Κάστρο
7. Ποδοχώρι - Δαμάσκου Χωράφια -Πουρί
8. Ποδοχώρι - Δαμάσκου Χωράφια -Πουρί- Στου Ντρίβα τα καλύβια
9. Ποδοχώρι - Μοναστήρι - Γιακίνια
10. Ποδοχώρι - Μοναστήρι -Γιακίνια - Σαρλή (Παλιό Κοκκινοχώρι)
11. Ποδοχώρι - Παλιά Κάριανη
12. Ποδοχώρι - Παλαιοχριστιανική Βασιλική Ποδοχωρίου

Διαδρομές στην γύρω περιοχή:

1. Ορειβατικό Μονοπάτι Μεσορόπης
2.  Αγία Μαρίνα Μεσορόπης
3. Αχατλάρ - Σπήλαια Πλατανοτόπου - Δρόμος του νερού
4. Ακροπόταμος - Φτέρη
5. Ακροπόταμος - Φράγμα - Λουτρά Ελευθερών
6. Γαληψώς - Λακκοβίκια

Κάποιες από τις παραπάνω διαδρομές είναι καταγεγραμμένες, γνωστές, ασφαλείς, εύκολες ή δύσκολες, κάποιες είναι προς διερεύνηση, ενώ νέες μπορεί να προκύψουν στο μέλλον.

Βρίσκουμε χρόνο, επιλέγουμε διαδρομή, εξοπλιζόμαστε με διάθεση και ξεκινάμε!

Ποδοχώρι: 29 + 1 λόγοι που μένουμε, αγαπάμε και επενδύουμε στο χωριό μας

Γίνεται σήμερα μια απόπειρα καταγραφής 29  σημαντικών λόγων, που κάνουν το χωριό μας να ξεχωρίζει και που το καθιστούν έναν ιδανικό τόπο διαμονής, χαλάρωσης και επένδυσης (όχι κατ'  ανάγκη οικονομικής).
Φυσικά μπορούν να προστεθούν και  άλλοι λόγοι, ίσως όχι  μικρότερης σημασίας. Χρειάζονται πολλά να γίνουν ακόμη, αρκεί να το πιστέψουμε και να προσπαθήσουμε. 
Η παρακάτω καταγραφή είναι η αρχή. Η σειρά είναι τυχαία, αν και επιχειρήθηκε μια κάποια ομαδοποίηση και ιεράρχηση. Η λίστα αυτή αντανακλά την προσωπική μας γνώμη και πρέπει να θεωρηθεί σαν  ένα σύνολο,  λόγων και παραγόντων, με την δική του δυναμική. Προτάσεις για συμπλήρωση της λίστας δεκτές.

1ος  Το Ποδοχώρι είναι ένα πανέμορφο καταπράσινο  χωριό που απλώνεται στις πλαγιές της νοτιοδυτικής πλευράς του Παγγαίου, χτισμένο αρχικά πάνω σε δύο λόφους, που το διασχίζει ένα ρέμα -Λάκκος- κατάφυτο από πλατάνια λεύκες και καρυδιές. Βλέπει στην πιο εντυπωσιακή πλευρά του Παγγαίου, ενώ από τα σπίτια του πάνω χωριού  φαίνεται η θάλασσα και η κορυφή του Αγίου Όρους. Έχει ήπιους χειμώνες και δροσερά καλοκαίρια, χωρίς ομίχλες και δυνατούς αέρηδες.

2ος  Το χωριό μας έχει πλούσια ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Υπάρχουν αναφορές για ρωμαϊκές ανάγλυφες ενεπίγραφες (200 μ.χ.) μαρμάρινες πλάκες, η Παλαιοχριστιανική Ποδοχωρίου, η Τουρκοκρατία, η συμμετοχή των κατοίκων του στον Μακεδονικό Αγώνα, η τραγική δεύτερη βουλγάρικη κατοχή, η συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση 1941-1944, το ιδιωτικό γυμνάσιο, η καπνοκαλλιέργεια.

3ος  Για το χωριό μας έχουν γραφεί τέσσερα βιβλία: Η Λαογραφία Ποδογόριανης και Η ζωή Κουρμπάνι (Δ. Κοσλίδη), Του καπνό στου Ποδοχώρ' (Γ. Φιλίππου) και το Δοκίμιο για την Ιστορία της Ποδογόριανης (Κώτσιου Αδάμου).

4ος Το χωριό μας αναφέρεται σε 30 περίπου βιβλία και δημοσιεύσεις.

5ος  Στο Ποδοχώρι βρίσκονται δύο από τα συνολικά εικοσιπέντε πέτρινα γεφύρια, που υπάρχουν στα χωριά που περιβάλλουν το Παγγαίο.

6ος  Το χωριό μας είναι εκπαιδευτικό κέντρο της περιοχής, αφού σ΄ αυτό υπάρχουν Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο  και Λύκειο.

7ος  Είναι το μοναδικό χωριό της Δ.Ε, Ορφανού που 'έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός- ιστορικός οικισμός.

8ος  Υπάρχει ο προσφάτως ανακαινισμένος ιερός ναός Αγίου Γεωργίου, χτισμένος το 1847. Με το καμπαναριό να ολοκληρώνεται το 1882. Πανηγυρίζει στις 23 Απριλίου.

9ος  Στο χωριό μας υπάρχουν και λειτουργούν Φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών, Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης και Σχολή Χορού.

10ος  Από το χωρίο μας ξεκινούν τέσσερις  αχαρτογράφητες  και μη σηματοδοτημένες ορειβατικές και πεζοπορικές διαδρομές.

11ος   Nότια από το χωριό μας περνάει το ποτάμι Μαρμαράς, που είναι σταθερός προορισμός για την Πρωτομαγιά.

12ος  Ο Πολιτιστικός Σύλλογος  διοργανώνει κάθε χρόνο  στις 2 Γενάρη το έθιμο  Ποδάρκιασμα, την Κυριακή της Αποκριάς το κάψιμο των Ψύλλων (Ψύλλοι μ') και το καλοκαίρι τον ετήσιο χορό του( στη περιοχή Τσιρίφ) και την εκδήλωση για να τιμήσει  την τρίτη ηλικία (80 +).

13ος  Ο Πολιτιστικό Σύλλογος έχει Τμήμα παραδοσιακών χορών και την θεατρική Ομάδα "Κόκκινη κλωστή" με σημαντική και αξιόλογη δράση.

14ος Στην κοινότητα του χωριού λειτουργεί λαογραφικό Μουσείο.

15ος Στην χωριό μας στέκει ακόμη όρθιο το Οθωμανικό Λουτρό  ή Χαμάμ.

16ος  Στην πλατεία του χωριού υπάρχει αμφιθέτρο, όπου γίνονται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις

17ος  Στο χωριό μας ανάλογα με την εποχή μπορεί να βρει κανείς και να αγοράσει τοπικά προϊόντα όπως κρασί, τσίπουρο, λάδι, αμύγδαλα, μέλι, κρέας, γάλα, πατάτες, αυγά, λαχανικά, καλοκαιρινά φρούτα. Ενώ από τα διπλανά χωριά μπορεί να βρει φέτα και καρύδια.

18ος  Στον οικισμό του Κοκκινοχωρίου της κοινότητας Ποδοχωρίου, 3 χιλιόμετρα από το χωριό μας, λειτουργεί Δημοτικός Βρεφονηπιακός Σταθμός

19ος    Κάθε Τρίτη υπάρχει αγροτικός γιατρός για εξέταση ασθενών και συνταγογράφηση φαρμάκων, ενώ παράλληλα εδώ και πολλά χρόνια λειτουργεί ένα από τα πρώτα φαρμακεία της περιοχής

20ος  Σε απόσταση μόλις 15-20 χιλιόμετρα, μπορεί να βρει κανείς κοσμικές και απόμερες παραλίες σε ένα εύρος 20 περίπου χιλιομέτρων, από την παραλία Οφρυνίου μέχρι τα Λουτρά Ελευθερών.

21ος  Από το χωριό μας μπορεί να πάει κανείς σε 20 λεπτά στην Ελευθερούπολη, 40 λεπτά στην Καβάλα και σε 1 ώρα και 30 λεπτά στην Θεσσαλονίκη.

22ος  Το Ποδοχώρι βρίσκεται ανάμεσα σε δύο  σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς: την Χαλκιδική-Άγιο Όρος και την Θάσο.

23ος Το Ποδοχώρι βρίσκεται σχετικά κοντά σε δυο καλοκαιρινά Φεστιβάλ: το Φεστιβάλ Φιλίππων και το Φεστιβάλ Αμφίπολης.

24ος Το Ποδοχωρι βρίσκεται σχετικά κοντά στον Αρχαιολογικό χώρο και το Μουσείο της Αμφίπολης, στον Αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων, στο Αρχαιολογικό Μουσείο και Μουσείο Καπνού στην Καβάλα και το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θεόδωρου Κοκκινίδη  στα Κηπιά.

25ος  Σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από το χωριό μας βρίσκεται το ορειβατικό μονοπάτι της Μεσορόπης και  η βάθρα του Ομβριού για κολύμπι.

26ος    Σε απόσταση 63 χιλιομέτρων (1 ώρα) βρίσκεται το σπήλαιο Αλιστράτης Σερρών και το φαράγγι του Αγγίτη, ενώ λίγο μακρύτερα η λίμνη Κερκίνη.

27ος Σε μόλις 30 χιλιόμετρα απόσταση (μίση ώρα) από το χωριό μας βρίσκονται τα Λουτρά Ελευθερών όπου κανείς μπορεί να απολαύσει ένα ζεστό ιαματικό λουτρό.

28ος   Στην περιοχή του Ποδοχωρίου έχουν την έδρα τους δύο πολύ γνωστά οινοποιεία. Το ένα εξ αυτών συμμετέχει στην εκδήλωση " Δρόμοι του Κρασιού Βορείου Ελλάδος" και είναι επισκέψιμο 2 φορές τον χρόνο (Μάιο και Νοέμβριο).

29ος Τέλος, υπάρχει το όρος Παγγαίο με την πλούσια ιστορία του. 

Ορειβατικά μονοπάτια Ποδοχωρίου

Διαδρομή:  Ποδοχώρι -  Σουλούντερε (υψομ.1050 μ.), Απόσταση 6,5  χλμ., Διάρκεια 2,5 έως 3 ώρες

Ποδοχώρι- Ποτίστρα (1900 μέτρα)

Αφετηρία της πορεία μας είναι η πλατεία που βρίσκεται μπροστά  από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Ποδοχωρίου και σε υψόμετρο 300 μ. Παίρνουμε τον δρόμο που βρίσκεται στα αριστερά μας με κατεύθυνση βορειοδυτική και τον ακολουθούμε μέχρι να μας βγάλει από το χωριό. Για να είμαστε σίγουροι ότι δεν κάναμε λάθος, βγαίνοντας από το χωρίο θα πρέπει στα αριστερά μας να βρίσκεται ο λόφος του Προφήτη Ηλία και δεξιά μας τα χωράφια και στο βάθος το ρέμα. Συνεχίζουμε σε δασικό χωματόδρομο και στα 1900 μέτρα φτάνουμε σε μια διακλάδωση όπου  συναντάμε και μία ποτίστρα στα αριστερά μας. Εκατό μέτρα πιο πριν θα έχουμε περάσει και την κοίτη του ρέματος. Εδώ θα ακολουθήσουμε τον δρόμο στα δεξιά μας. Το υψόμετρο είναι στα 450 μ., η διαδρομή εύκολη και επίσης μπορεί να γίνει και με αυτοκίνητο.

Ποτίστρα- Πλατανιάκος (2400 μέτρα)

Η διαδρομή συνεχίζεται σε δασικό χωματόδρομο. Μετά από 700 μέτρα περίπου, όταν ο χωματόδρομος τραβερσάρει απότομα δεξιά μπορούμε αν θέλουμε να τον αφήσουμε και να ακολουθήσουμε το μονοπάτι μέσα στην κοίτη του ρέματος στα αριστερά μας. Ακολουθώντας αυτή την διαδρομή μπορούμε να κερδίσουμε χρόνο, δροσιά, αλλά και να απολαύσουμε το μονοπάτι κάτω από πλατάνια και δίπλα στο νερό (ανάλογα την εποχή). Δεν υπάρχει κίνδυνος να χαθούμε, γιατί το μονοπάτι συναντά πάλι τον δασικό χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε μέχρι το τέλος περίπου   αυτής της διαδρομής. Μετά από 1 ώρα πεζοπορία (από το Ποδοχώρι) βρισκόμαστε σε υψόμετρο 730 μέτρων με μέση κλίση εδάφους 10%. Είναι το πιο εύκολο κομμάτι της διαδρομής. Εδώ πρέπει να προσέξουμε καλά, γιατί το μονοπάτι για το επόμενο κομμάτι της διαδρομής είναι δυσδιάκριτο  και βρίσκεται στην αριστερή κοίτη του ρέματος με κατεύθυνση ανατολική.

Πλατανιάκος- Ντεβέμπονι (700 μέτρα)

Αυτό το κομμάτι είναι και το δυσκολότερο  της διαδρομής. 

Μπορεί η απόσταση να είναι μικρή, αλλά η κλίση είναι από 30% έως 50% σε κάποια σημεία. Αρχικά το μονοπάτι κινείται σε διαβρωμένο έδαφος για το 1/3 περίπου της διαδρομής, με γκρεμό στα δεξιά μας, αλλά μετά συνεχίζει σε δάσος με οξιές. Η κατεύθυνση είναι ανατολική στην αρχή και μετά όταν μπούμε στις οξείες γίνεται βόρεια. Για το τμήμα αυτό της διαδρομής θα κάνουμε περίπου 40 λεπτά, αλλά θα κερδίσουμε σε υψόμετρο αφού στο τέλος θα έχουμε ανέβει στα 950 μέτρα. Η θέα όμως θα μας ανταμείψει για τον ίδρωτα που χύσαμε. 
Για όσους έχουν ακόμη δυνάμεις μπορούν να ανέβουν και στην κορυφή που βρίσκεται στα δεξιά τους για ακόμη καλύτερη θέα. Για την κορυφή αυτή δεν υπάρχει μονοπάτι και θα χρειαστούν και λίγες αναρριχητικές ικανότητες. Η θέα του χωριού μας από εκει είναι μοναδική!

Ντεβεμπονι - Σουλούντερε (1600 μέτρα)

Τα τοπωνύμια είναι τούρκικα και σημαίνουν: deve boyun= λαιμός καμήλας,  su dere= ρέμα με νερό.

Πράγματι όταν δει κανείς από απόσταση το πρώτο κομμάτι αυτής της διαδρομής μοιάζει με λαιμό καμήλας! 

Αρχικά πεζοπορούμε πάνω στο διάσελο με κατεύθυνση βόρεια, στην μέση περίπου, όπου υπάρχουν θάμνοι με πουρνάρια το μονοπάτι βρίσκεται στα ανατολικά και αμέσως μόλις βγούμε πάλι στο ανοιχτό κομμάτι, παίρνουμε αργά κατεύθυνση δυτική μέχρι να συναντήσουμε το μονοπάτι που βρίσκεται στο τέλος του διάσελου. Από το σημείο εκείνο το μονοπάτι γίνεται ευδιάκριτο και τραβερσάρει δυτικά κάτω από την κορυφογραμμή. Θα πρέπει περίπου προς το τέλος της διαδρομής να προσέξουμε μόνο σε ένα σημείο, όπου το νερό έχει διαβρώσει το μονοπάτι και θα πατήσουμε  σε σαθρό βράχο.  Η κλίση σε αυτή την διαδρομή είναι περίπου 10% και η υψομετρική διαφορά 200 μέτρα. Και εδώ σε όλη την διαδρομή η θέα είναι καταπληκτική σε όποια κατεύθυνση και αν κοιτάξει κανείς.

Η συμβουλή μας είναι η διαδρομή να γίνει  άνοιξη ή φθινόπωρο. Επίσης μπορεί να γίνει χειμώνα  με την επιφύλαξη ότι την εποχή αυτή γίνεται το κυνήγι του αγριογούρουνου. Η διαδρομή είναι αυτή που ακολουθούσαν οι κάτοικοι του Ποδοχωρίου για να μαζέψουν τσάι, όταν ακόμη υπήρχαν άλογα  στο χωριό. 

Όποιος χρειάζεται επιπλέον πληροφορίες μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας.